Дзяўчына пад дажджом


Над лесам, над садам дзікім
Дожджык забалбатаў,
І успыхнулі раптам гвазьдзікі
У нетрах абмытых траў.
Цёплыя кроплі скачуць
Па залацістай лазе;
Дожджык – "царэўна плача",
Сонца ў кожнай сьлязе.
Зь нізкай цёплай адрыны,
Учуўшы ласкавы капёж,
Ў лёгкай сукенцы дзяўчына
Выбегла проста пад дождж.
Кроплі яе цалавалі
Палка, пяшчотна, да сьлёз,
Вусны дзяўчыны хапалі
Срэбра зь ясных нябёс.
Дожджык зрабіў сваё цуда,
Ён абляпіў, як мог,
Плечы, маленькія грудзі,
Гнуткія лініі ног.
Бэзам з садоў павявала,
Вечна хацелася жыць.
Дзяўчына ад шчасьця сьпявала.
Стронцый быў у дажджы...
Вершы.ru
Метки
одиночество любвь ночь зима письмо Обман прощание радость пустота ты безнадежность страх беларусь агрессия встреча песня поцелуй верность вера мольба крик разлука ожидание пиздец слезы я Океан видение тепло музыка любовь осень набоков он солнышко время без тебя Земля грусть признание в любви боль мы детидетей воспоминания не мое счастье планета идеал грустно мечта
а кто автор этого стихотворения?
очень нужно знать
Уладзімір Караткевіч